Een tijd terug ving ik een goede bekende — laten we haar J noemen — tijdelijk bij mij thuis op omdat ze in een lastige situatie zat en een verblijfplaats zocht. Na een poosje begon ze echter regelmatig iemand mee te nemen naar mijn woning: een rondzwervende, uit Roemenië afkomstige gast die eveneens zonder vaste woon- of verblijfplaats zat; we noemen hem even P.
Wat P voor mij zo bijzonder maakte, was de kleding die hij vaak droeg. Hij had een opvallend, zwart leren motorjack van het merk Honda. Om de een of andere reden oefende dat kledingstuk een enorme aantrekkingskracht op mij uit; ik vond het simpelweg ontzettend broeierig en aantrekkelijk staan. Ik kan me nog levendig herinneren hoe trots ik me voelde wanneer we samen over straat liepen en hij dat specifieke jack droeg.
Elke keer dat J hem mee naar binnen nam, merkte ik dat de spanning in mij opliep. Hoewel ik door de buitenwereld altijd als hetero werd gezien, haalden P en dat leren motorjack diepgewortelde gevoelens naar boven die ik niet langer kon negeren of simpelweg kon wegstoppen.
Op een dag betrapte J me erop dat ik wel erg intens naar zijn kleding en naar hem aan het loeren was. Ze vroeg direct of er iets speelde. Uit angst en schaamte durfde ik toen de waarheid niet op tafel te leggen; ik durfde niet te bekennen hoe aantrekkelijk ik hem vond in die outfit. Dus hield ik me groot en loochende ik alles, terwijl mijn fascinatie voor hem met de dag groeide.
Vooral de momenten waarop we samen op pad moesten — bijvoorbeeld om even snel wat boodschappen te halen — gaven me een vreemd soort geluk. Wanneer hij dan dat Honda-jack aantrok, liep ik stiekem borst vooruit naast hem. Ik keek dan met een mengeling van trots naar de voorbijgangers, met een blik van: kijk eens wie ik aan mijn zijde heb, dit is toch de man van mijn dromen. In die momenten waande ik me in een roes, in de veronderstelling dat hij geen idee had hoe intens ik op hem zat te kauwen van verlangen.
Toch bleek niets minder waar. Na verloop van tijd vertelde J me dat P het erover had gehad dat ik hem wel erg opvallend en intiem aankeek. Hij had dus wel degelijk door hoe ik naar hem keek en wat er door me heen ging. Maar zelfs toen J me daarmee confronteerde en aangaf dat hij dacht dat ik stiekem verliefd op hem was, hield ik vol en bleef ik het tegenover haar gluiperig ontkennen.
Het Honda-jack
Ze — laten we haar J noemen — destijds op het punt om op straat te belanden en vroeg of ze tijdelijk een plekje bij mij kon vinden. Dat kon; ik bood haar een slaapplaats aan. Het duurde echter niet lang voordat ze niet meer alleen kwam opdagen. Ze had via via een zwervende Roemeense knul leren kennen, die in dezelfde penibele situatie verkeerde, en nam hem al snel steevast mee naar mijn appartement.
Wat die jongen — laten we hem voor het gemak even P noemen — in mijn ogen onweerstaanbaar maakte, was zijn garderobe. Hij liep namelijk permanent rond in een goed onderhouden leren motorjack van Honda, uitgevoerd in een opvallende combinatie van rood, zwart en wit. Dat kledingstuk deed iets met me; het had een rauwe, sexy uitstraling waar ik compleet door werd betoverd. Als we dan met z’n allen de deur uitgingen en ik liep naast hem terwijl hij dat rood-zwart-witte jack droeg, voelde dat op de een of andere manier bijna als een soort trotse parade.
Zodra J hem weer eens mee naar binnen nam, merkte ik dat mijn hartslag omhoogging. Iedereen in mijn omgeving zag mij onvoorwaardelijk als een heteroseksuele kerel, maar dat motorjack en de verschijning van P braken iets in me open. Gevoelens die ik nooit eerder had toegelaten of had durven erkennen, begonnen zich plotseling op te dringen.
Op een middag betrapte J me op een net iets te lange, hongerige blik in zijn richting. Ze trok meteen haar wenkbrauwen op en vroeg of er iets aan de hand was. Van binnen sloeg de paniek toe; ik durfde absoluut niet te bekennen hoe diep die aantrekkingskracht inmiddels zat. Dus mompelde ik dat er niks was en deed ik alsof er geen vuiltje aan de lucht was.
Toch groeide de spanning met de dag. Vooral op de momenten dat wij tweeën op stap moesten voor een snelle boodschap en hij zijn rood-zwart-witte Honda-jack aantrok, smolt ik vanbinnen. Ik liep dan stiekem een stuk rechter op, vol heimelijke trots naar de mensen om me heen kijkend, met de gedachte: kijk eens wat voor man ik naast me heb lopen, dit is toch het toppunt van aantrekkingskracht. Ik leefde in de zalige waan dat hij totaal niet doorhad hoe intens ik op hem aan het geilen was.
Schijn bedroog echter. Na een tijdje liet J terloops vallen dat P haar had toevertrouwd dat ik hem wel heel erg opvallend en betekenisvol aankeek. Hij had dus drommels goed door wat er bij mij speelde. En zelfs toen J me daarmee confronteerde en opperde dat hij vond dat ik smoorverliefd op hem was, bleef ik stijf volhouden en ontkende ik ten overstaan van haar alles in alle toonaarden.
